Włóczkomania

      Cosik opornie szło mi wykańczanie tej bluzki;nie wyrobiłam się czasowo ze zrobieniem zdjęć na balkonie i się ściemniło,fotki są więc "wewnętrzne",a co za tym idzie,ciemnawe.

Za to pokusiłam się o pokazanie własnej osoby ;zresztą- bluzka jest moja osobista,to się mogę w nią ubierać.

            
                

           


               Pokombinowałam znowu trochę przy dekolcie i teraz jestem w pełni zadowolona.
Wbrew temu,co widać na zdjęciu [tym ze mną w roli głównej],"wisielec" nie jest mniejszy,niż w poprzedniej,popielatej wersji.
Po prostu manekin ma nieco zaburzone proporcje i na nim ten dekolt opada.
Zresztą- "wisielca" można układać dowolnie- może być mniejszy lub większy;jak komu odpowiada.
         Tak jak już wspominałam,zrezygnowałam z upiększania rękawów i zostawiłam zupełnie proste.
Takie najlepiej wyglądają przy obfitym gorsie.

          Włóczki zużyłam 3.8 motka- sporo idzie na ten pofałdowany przód.
Druty- tradycyjnie 3 i 3,5 mm.

            W planie mam kolejny,SZALony pomysł- ale muszę poczekać na włóczkę,więc SZALeję  moherowo w zieleniach.


                                           *******

I jeszcze historyjka domowa.

Wchodzę wczoraj do pokoju dziecięcia i co widzę na stoliku?
Mianowicie "Antygonę".
     Od razu się orientuję,że to w ramach szklonej lektury,bo w najśmielszych wyobrażeniach nie widzę,żeby dziecko tak z własnej woli zabrało się za Sofoklesa.
Dziwi mnie jednak,że to pozycja biblioteczna.Pytam,po co wypożyczał,skoro stoi jak byk na półce.
Dowiaduję się,że ta domowa wersja jest przedpotopowa.
Lecę w te pędy sprawdzić sprzed którego potopu- tego biblijnego,czy może szwedzkiego.
    Nic z tego - rok wydania 1963[to po którymś z przodków odziedziczyłam];no,może i była w tamtym czasie potop,ale nie będę głośno precyzować,bo jeszcze blog mi "z anteny zdejmą",jak to było z Kabarecikiem po przygodzie Kobuszewskiego z pierogami;zresztą- nie sądzę,żeby moje nieletnie dość dziecię akurat ten potop miało ma na myśli.
    Dziecię w końcu łaskawie wyjaśnia,że ta pożyczona to jest z opracowaniem w komplecie,bo po co się męczyć czytając jakieś niezrozumiałe dialogi,jak można pójść na skróty.
No tak,w 1963 chyba  jeszcze nie wpadli taki genialny pomysł.
Nie będę się upierać,że nigdy z opracowań nie korzystałam[na temat lektur szkolnych mam zdanie wyrobione- coś z tym trzeba zrobic,bo młodzież w ogóle przestanie czytać,jak się ją będzie zmuszać ;książki kocham nad życie,ale uważam,że zamiast na siłę przepytywać uczniów z pozycji napisanych wyjątkowo archaicznym językiem,powinno sie wprowadzić coś takiego jak "historia literatury"- bo oczywiście powinni poznać ten temat bezwzględnie;ale niekoniecznie brnąc przez setki stron;wystarczą obszerne fragmenty ,ale większy przekrój].
   No i zboczyłam z tematu,o opracowaniach było- tak ,korzystałam momentami,ale trzeba ich było poszukać,a nie dostawało się w jednym egzemplarzu z lekturą.
I wbrew pozorom nie było to przed żadnym potopem.